Smrtnost vukova u razdoblju od 1986. do 2006.

Praćenjem smrtnosti vukova na području cijele Hrvatske u razdoblju od 1986. do 2006. zabilježeno je smrtno stradanje 144 vukova. Glavni uzrok smrtnosti vukova je čovjek, 83%, gdje kao uzrok prevladava odstrjel (47%), pa stradanje od prometa (34%), dok su drugi ljudski uzroci sporadični. Smrtnost izazvana prirodnim uzrocima zastupljena je sa 7%, od čega bolesti prevladavaju (6%), dok je smrtnost izazvana od drugih vukova zastupljena s 1%. Treba napomenuti da to ne mora nužno odražavati i stvarno stanje, jer se smrtnost izazvana od ljudi relativno lakše pronalazi i dokumentira, za razliku od prirodne smrtnosti koja u znatno većem postotku ostane neotkrivena. Stvarna slika bi se mogla dobiti tek kada bi znatan dio populacije vukova bio obilježen i telemetrijski praćen.

Na osnovu broja pronađenih mrtvih vukova može se zaključivati i o kretanju brojnosti vukova (trend populacije). U razdoblju od 1986 do 2006. broj nađenih mrtvih vukova kretao se je godišnje od 0 do 16 godišnje. Najmanje ih je stradavalo krajem 80-ih i početkom90-ih godina prošlog stoljeća, a to ukazuje da je tada i bilo najmanje vukova. Od početka 90-ih broj vukova raste, što se poklapa s početkom rata u bivšoj državi. U trenutku proglašenja zaštite vukova (1995.) broj vukova je već bio u porastu, a to se je nastavilo do 2000. godine. Lagani pad broja mrtvih vukova koji tada nastupa vjerojatno je više rezultat upoznatosti ljudi sa zaštitom vuka i postojanjem visokih kazni za njegovo usmrćivanje, te sukladno tome rezultat izostanka prijavljivanja ilegalnog odstrjela, nego rezultat pada ukupnog broja vukova. Zahvaljujući Protokolu za prikupljanje usmrćenih zaštićenih vrsta (vuk, ris) izrađenom u sklopu LIFE projekta u zadnjih nekoliko godina slučajevi stradavanja češće se i ažurnije prijavljuju.

Galerija trenutno nema slika